อุษมาน บิน อัฟฟาน ดุนยาเป็นเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมายชีวิต

บางครั้งคำพูดของเศาะหาบะฮ์เพียงประโยคเดียวก็เพียงพอจะจัดระเบียบทั้งชีวิตได้ และนี่คือหนึ่งในนั้น ท่านอุษมาน บิน อัฟฟาน رضي الله عنه กล่าวว่า “แท้จริง อัลลอฮ์ทรงมอบโลกดุนยาให้แก่พวกท่าน เพื่อให้พวกท่านนำมันไปใช้ทำความดีสำหรับอาคิเราะฮ์ และพระองค์มิได้ทรงมอบมันให้แก่พวกท่าน เพื่อให้พวกท่านหมกมุ่นอยู่กับมันจนละเลยอาคิเราะฮ์”

ความหมายที่ไม่ได้แปลว่า “ห้ามมีดุนยา”

หลายคนอ่านคำกล่าวนี้แล้วเข้าใจผิดว่าอิสลามสอนให้หนีโลก แต่ถ้าอ่านช้า ๆ จะเห็นว่าท่านอุษมานไม่ได้บอกว่าดุนยาเป็นสิ่งต้องห้าม ท่านบอกว่ามันคือ เครื่องมือ ต่างหากที่ถูกยื่นให้อยู่ในมือเรา

เครื่องมือที่ดีจะเกิดคุณค่าก็ต่อเมื่อถูกใช้ให้ตรงวัตถุประสงค์ ถ้าเราถือจอบแล้วเอาไปวางโชว์แทนที่จะขุดดิน จอบก็ไม่ผิด แต่คนถือต่างหากที่ใช้มันไม่คุ้ม ทรัพย์สิน ตำแหน่ง การศึกษา สุขภาพ และเวลาล้วนเป็นจอบในมือของเรา คำถามคือเราใช้มันขุดบ่อน้ำแห่งความดี หรือใช้มันขุดหลุมให้ตัวเอง

ข้อคิดจากต้นฉบับ: รักได้ แต่ต้องไม่ลืม

ข้อคิดในโพสต์ต้นฉบับเขียนไว้ชัดเจนว่า ดุนยาไม่ใช่สิ่งที่ห้ามแสวงหา แต่เป็นสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงให้เราใช้เป็นเครื่องมือในการเตรียมตัวสำหรับโลกหน้า ไม่ใช่ปล่อยให้ความรักและความเพลิดเพลินในดุนยาทำให้เราลืมอาคิเราะฮ์

ความต่างระหว่าง “ใช้” กับ “ถูกใช้” อยู่ตรงนี้ การทำงานหาเลี้ยงครอบครัวแล้วแบ่งส่วนหนึ่งไปทำดี คือการใช้ การทำงานจนไม่มีเวลาให้ละหมาดและไม่เคยถามว่าทรัพย์ของตัวเองมีสิทธิ์ของคนอื่นหรือไม่ คือการถูกใช้ ความรักในสิ่งใดสิ่งหนึ่งจะไม่เป็นโทษ ตราบใดที่มันไม่ยึดหัวใจจนแทนที่ความรักต่ออัลลอฮ์ ซ.บ.

ภาพของชาวอันศอรที่ควรจำ

มนุษยชาติไม่ได้ถูกขอให้ทิ้งโลก แต่ถูกขอให้มีมือที่เปื้อนฝุ่นของโลกและหัวใจที่ยังผูกกับอาคิเราะฮ์ ชาวอันศอรอุทิศทรัพย์และบ้านให้พี่น้องมุฮาญิรีน ทั้งที่พวกเขาเองก็ต้องการสิ่งเหล่านั้น นั่นคือภาพของคนที่ถือดุนยาไว้ในมือ ไม่ได้ใส่ไว้ในหัวใจ

ในทางกลับกัน ใครก็ตามที่คิดว่าทรัพย์คือความสำเร็จสูงสุด จะพบว่ายิ่งมีก็ยิ่งกลัวว่าจะขาด ยิ่งสะสมก็ยิ่งไม่พอ เพราะสิ่งที่ถูกใช้เป็นเป้าหมายจะไม่มีวันทำให้รู้สึกถึงความพอ

บทสรุป

คำกล่าวของท่านอุษมาน บิน อัฟฟาน رضي الله عنه ไม่ได้หักล้างการทำมาหากิน แต่กำหนดทิศทางของมันไว้ชัดเจน อัลลอฮ์ประทานดุนยาเพื่อให้เราใช้มันทำความดีสำหรับอาคิเราะฮ์ ใครที่จำประโยคนี้ได้จะทำงานหนักขึ้นอย่างมีสติ ใช้จ่ายอย่างมีเป้าหมาย และไม่ปล่อยให้ความเพลิดเพลินชั่วคราวกลายเป็นเหตุให้ละเลยสิ่งที่จีรัง บทความเรื่องโลกดุนยาคือบททดสอบ อธิบายแนวคิดนี้ได้ต่อเนื่องกันดี

อ้างอิงตามต้นฉบับ: อัล-บิดายะฮ์ วะอัน-นิฮายะฮ์ 7/241