น้ำรอบเรือไม่น่ากลัว น้ำในเรือต่างหากที่ทำให้หัวใจจมดุนยา

หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าการเป็นมุสลิมที่ดีต้องตัดขาดจากโลกนี้ทั้งหมด ความจริงแล้วเรายังใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางดุนยาได้ตามปกติ เพียงแต่ต้องไม่ให้ดุนยาไหลเข้ามานั่งอยู่ในหัวใจ ภาพของเรือที่ลอยอยู่บนผิวน้ำจึงเป็นข้อคิดเรียบง่ายที่อธิบายเรื่องนี้ได้ชัดเจนที่สุด

บทเรียนจากเรือที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ

เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะเห็นเรือลอยอยู่บนผิวน้ำ ไม่มีใครแปลกใจที่น้ำล้อมรอบตัวเรือไว้ทุกด้าน เพราะนั่นคือหน้าที่ของเรือ คือการอยู่บนน้ำโดยไม่จมลงไป

แต่สิ่งที่อันตรายกลับไม่ใช่น้ำรอบนอก หากเป็นน้ำที่ซึมเข้ามาอยู่ภายในเรือ เพราะเมื่อน้ำเข้าไปมากพอ เรือก็จะหนัก จม และอับปางลงในที่สุด ทั้งที่ผืนน้ำก็ยังเป็นผืนน้ำเดิม

น้ำในเรือ คือดุนยาที่แอบเข้ามาอยู่ในหัวใจ

ข้อคิดนี้ชี้ตรงไปที่หัวใจของเรามุสลิม โลกดุนยาเปรียบเหมือนน้ำที่ล้อมรอบตัวเรา เราต้องทำงาน ต้องซื้อขาย ต้องมีบ้าน มีครอบครัว มีทรัพย์สิน และอยู่ร่วมกับผู้คน แต่ทั้งหมดนั้นควรอยู่รอบตัว ไม่ใช่เข้าไปอยู่ในใจ

อันตรายจึงไม่ใช่การที่เรามีความสุขกับสิ่งที่อัลลอฮ์ประทานให้ แต่คือการที่ความรักและความหลงใหลในดุนยาเข้าครอบงำหัวใจ จนไม่มีที่ว่างให้อัลลอฮ์อีกต่อไป ต่อให้ภายนอกยังทำกิจศาสนา แต่ภายในก็เริ่มจมลงทีละน้อย

สัญญาณที่บอกว่าน้ำเริ่มซึมเข้าหัวใจ

น้ำที่ซึมเข้าเรือมักไม่ดังและไม่เร็ว แต่เห็นร่องรอยได้เสมอ เช่นเดียวกับหัวใจที่เริ่มถูกดุนยาครอบงำ เราสังเกตได้จากสิ่งเหล่านี้

• คิดถึงการงาน เงินทอง หรือสิ่งของ มากกว่าการรำลึกถึงอัลลอฮ์
• เสียใจหนักเมื่อสูญเสียของทางโลก แต่ไม่รู้สึกอะไรเมื่อพลาดโอกาสทำความดี
• ยอมทำสิ่งต้องห้ามเพียงเพราะเห็นว่าคนอื่นก็ทำกัน และมันทำเงินได้
• หัวใจกระวนกระวายเมื่อไม่มีสิ่งบันเทิง แต่สงบยากเมื่ออยู่คนเดียวกับอัลลอฮ์

หากพบร่องรอยเหล่านี้ ไม่ต้องท้อหรือตัดสินตัวเองว่าเลวร้าย เพราะการรู้ตัวคือจุดเริ่มต้นของการซ่อมเรือก่อนที่มันจะจม

อยู่กับดุนยาให้เป็น แต่ใจต้องเป็นของอัลลอฮ์

อิสลามไม่ได้สอนให้หนีจากโลก แต่สอนให้วางโลกไว้ในมือ ไม่ใช่วางไว้ในหัวใจ เราจึงทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์ หาเงินอย่างสุจริต เลี้ยงดูครอบครัวได้เต็มที่ และใช้สิ่งที่อัลลอฮ์ประทานให้เป็นสะพานไปสู่ความดี

หัวใจที่ยังมีอัลลอฮ์เป็นศูนย์กลางจะไม่หวั่นไหวง่าย เมื่อได้มาก็ไม่ลืมตัว เมื่อพลาดก็ไม่สิ้นหวัง เพราะรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงของฝากชั่วคราวที่ต้องคืนกลับ

ใครที่รู้สึกว่าหัวใจเริ่มหนักและห่างไกลจากทางนำ ลองอ่านบทความ หลงลืมซิกรุลลอฮ์และทิ้งอัลกุรอาน จุดที่ชัยฏอนเข้าครอบงำหัวใจ เพื่อทบทวนว่าอะไรทำให้ใจเราค่อย ๆ ห่างออกจากอัลลอฮ์โดยไม่รู้ตัว

บทสรุป

เรือลอยบนผิวน้ำได้ก็เพราะน้ำอยู่ข้างนอก แต่วันที่น้ำเข้าไปข้างใน เรือก็จม หัวใจก็เช่นกัน เราอยู่ท่ามกลางโลกดุนยาได้ แต่ต้องไม่ปล่อยให้ดุนยาเข้ามาอยู่ในหัวใจ เพราะหัวใจควรมีอัลลอฮ์เป็นศูนย์กลาง ไม่ใช่ดุนยา คอยตรวจใจเหมือนคนหมั่นตรวจเรือ แล้วเราจะข้ามทะเลของโลกนี้ไปได้อย่างปลอดภัยด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮ์ ซ.บ.