อ่านอัลกุรอานให้มากกว่าจำนวนหน้า แต่ให้หัวใจเปลี่ยนตามทางนำ

หลายคนเข้าใจว่าความสุขที่แท้จริงคือชีวิตที่ปราศจากปัญหาและความทุกข์ แต่ข้อคิดจาก รศ.ดร.อิสมาอีลลุตฟี จะปะกียา ชี้ว่าไม่ใช่เช่นนั้น ชีวิตที่มีความสุขอย่างแท้จริงคือชีวิตที่มีทางนำในการเผชิญหน้ากับทุกบททดสอบ และทางนำนั้นคืออัลกุรอานที่อัลลอฮ์ประทานลงมาเพื่อมนุษย์

อัลกุรอานไม่ใช่เพียงคัมภีร์ที่อ่านเพื่อรับผลบุญ

อัลกุรอานทำหน้าที่มากกว่าการเป็นบทอ่านเพื่อสะสมผลบุญ แต่อัลลอฮ์ประทานลงมาเพื่อให้มนุษย์รู้จักพระองค์ แยกแยะถูกผิด และดำเนินชีวิตตามแนวทางที่พระองค์ทรงพอพระทัย หากเรามองอัลกุรอานเพียงหนังสือที่ต้องอ่านให้จบเล่ม เราอาจพลาดสาระสำคัญคือการเป็นเข็มทิศของชีวิตประจำวัน

คำถามที่ตรงกว่าคือ เราเข้าใจสิ่งที่อ่านมากน้อยเพียงใด

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า วันนี้เราอ่านอัลกุรอานไปกี่หน้า แต่คือเราเข้าใจสิ่งที่อ่านมากน้อยเพียงใด เรานำข้อชี้แนะมาปรับใช้ในชีวิตหรือไม่ และอัลกุรอานกำลังเปลี่ยนแปลงหัวใจและพฤติกรรมของเราไปในทิศทางใด คำถามเหล่านี้ชวนให้ทบทวนว่าการอ่านของเราเป็นการอ่านที่หัวใจมีส่วนร่วม หรือเป็นเพียงการกวาดสายตาผ่านตัวอักษร

อายะฮ์ที่ยืนยันว่าอัลกุรอานชี้นำสู่ทางที่เที่ยงตรง

อัลลอฮ์ทรงตรัสว่า

ﷲ إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ ﷳ

“แท้จริง อัลกุรอานนี้ชี้นำไปสู่แนวทางที่เที่ยงตรงที่สุด” (ซูเราะฮ์อัลอิสรออ์ 17:9)

อายะฮ์นี้ชี้ว่าอัลกุรอานเป็นเครื่องชี้นำ ไม่ใช่เพียงข้อมูลให้จดจำ การอ่านด้วยความตั้งใจจึงไม่ใช่เรื่องของคนที่เรียนศาสนาโดยเฉพาะ แต่เป็นความจำเป็นของทุกคนที่ต้องการให้ชีวิตไม่หลงทาง

จากชั้นหนังสือสู่หัวใจ ทำอย่างไรให้อัลกุรอานอยู่ในชีวิตจริง

• กำหนดเวลาอ่านที่แน่นอน แม้เพียงวันละเล็กน้อย ดีกว่าการรอให้มีเวลาว่างยาว ๆ ที่อาจไม่มีจริง
• หยุดคิดในสิ่งที่อ่าน เปิดคำแปลประกอบเพื่อให้เข้าใจความหมาย ไม่ปล่อยให้ผ่านไปเพียงเพราะอ่านคล่อง
• ถามตัวเองทุกวัน ว่าข้อความที่อ่านเมื่อเช้าสอนอะไรเรา และนำไปใช้อย่างไรในวันนี้
• ปรับพฤติกรรมเล็ก ๆ เช่น การพูด การคบหา หรือการตัดสินใจหนึ่งเรื่อง ให้สอดคล้องกับสิ่งที่เพิ่งอ่าน
• ทำเป็นกิจวัตรคู่การละหมาด ให้การอ่านอัลกุรอานเป็นส่วนหนึ่งของวันเหมือนการกินข้าว ไม่ใช่กิจกรรมเฉพาะฤดูกาล

ชีวิตที่ประเสริฐคือชีวิตที่เดินอยู่บนทางนำ

ข้อสรุปของข้อคิดนี้ชัดเจน คือจงอย่าให้อัลกุรอานเป็นเพียงคัมภีร์ที่วางอยู่บนชั้นหนังสือ แต่จงให้เป็นทางนำที่อยู่ในหัวใจ ปรากฏในการตัดสินใจ และสะท้อนผ่านการดำเนินชีวิตของเรา เพราะชีวิตที่ประเสริฐไม่ใช่เพียงชีวิตที่ยืนยาว แต่คือชีวิตที่เดินอยู่บนทางนำของอัลลอฮ์

บทสรุป

การอ่านอัลกุรอานจึงควรพาเราไปไกลกว่าตัวเลขจำนวนหน้า ไปสู่คำถามว่าใจของเราเปลี่ยนตามสิ่งที่อ่านหรือยัง หากการอ่านยังไม่แตะหัวใจ ลองเริ่มจากการอ่านให้ช้าลงและหยุดคิดทีละอายะฮ์ ควบคู่กับการทบทวนการละหมาดของเรา ซึ่งเป็นจุดที่เราอ่านอัลกุรอานทุกวันอยู่แล้ว ตามที่บทความ อัลฟาติฮะฮ์ที่อ่านทุกวัน แต่ใจไม่เคยตาม ละหมาดที่ยังขาดคุชู ได้ชี้ให้เห็นไว้